Corona. Tot een paar maand geleden associeerde ik dat alleen maar met een fris biertje in een lentezonnetje aan de Dode Leie. Voor velen (ook ik) bleef het lang een ver-van-mijn-bed show in China. Het was toch maar een griepje? China, dat was toch het land waar mondmaskers tot de standaarduitrusting behoorden? Wie een paar maand geleden had gezegd op welke manier we nu zouden moeten leven, ging in de middeleeuwen rijp geweest zijn voor de brandstapel. Begrippen als “social distancing” en “lockdown” doen nu misschien wel een gooi naar het woord van het jaar.
Enkele jaren geleden keek ik elke week ongemakkelijk naar de vtm-serie Cordon. Om mezelf nog extra te kwellen deed ik dat natuurlijk ook altijd vlak voor het slapengaan. Hoewel ik me na elke aflevering voornam dat het de laatste was geweest, bleef ik uiteindelijk volgen tot het einde omdat het wel een steengoede reeks was. Daags nadien moest ik de trein op richting Gent, en bezorgde een hoestje van iemand in mijn omgeving me al koude rillingen. Wie had kunnen denken dat zoveel jaar later onze huidige situatie toch akelig veel raakpunten vertoont met de fictie van toen?
Iedereen heeft zo wel zijn eigen verhaal. Voor mij betekent de coronacrisis het voortijdige einde van een onverwachte volleybalcomeback. Toeme, wat had ik er echt wel weer plezier in. De uitstel van mijn verhuis. Stel je voor, nu moet ik 24/24, 7/7 met mijn ouders samen leven ;)… Technische werkloosheid. Het wegvallen van alle sportevenementen, zowel actief als passief. Wat is een jaar zonder de Ronde en Paris-Roubaix? En uiteraard het volledig stilvallen van het sociaal leven. Wie had ooit kunnen denken dat op café gaan geen zo’n alledaagse bezigheid meer zou zijn? Toen ik onlangs ging lopen passeerde ik het rusthuis en kon het niet helpen dat mijn gemoed vol schoot. Toch hartverscheurende situaties voor een groot aantal mensen onder ons.
Maar er is altijd een positieve kant ook, die we met zijn allen niet mogen vergeten. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Zo heb ik nu alvast een goed excuus om bij gebrek aan zwembaden geen progressie te maken in het zwemmen. Ik vergeet ook zeker niet hoe mijn baas het opnam voor zijn werkvolk, en de omzet niet op de eerste plaats zette. Ik kan nu voltijds aan mijn stage, weliswaar vanop afstand, beginnen werken. Een geluk bij een ongeluk. En ik zal de ziel uit mijn lijf sporten. Mensen die nu dubbel zo hard moeten werken, krijgen nu misschien eindelijk de dankbaarheid die ze al zo lang, zo hard verdienen. Je moet het maar doen, alle rekken de klok rond blijven bijvullen om de niet altijd even dankbare hamsters toch hun o zo broodnodige wc-papier te kunnen bezorgen. Je moet het maar doen, nu in de frontlinie staan in de zorgsector. Je moet het maar doen, nu als laborant alle inkomende coronatests blijven bolwerken. En zo zijn er nog zovele. Hartverwarmend. Wie weet kan telewerken wat meer doorbreken, als blijkt dat het in tijden van crisis wél kan. Een interessant gegeven is ook hoe onze luchtkwaliteit de komende tijd zal evolueren.
We zitten hier allemaal tegen onze goesting. Maar voor velen is het misschien een ideale gelegenheid om te onthaasten. Om eens niet altijd overal te moeten zijn. Coronawandelen lijkt intussen wel de nieuwe nationale sport te zijn. Al betrap ik mezelf altijd op dat tikkeltje argwaan als iemand mijn pad kruist. Vreemd toch, dat elke medemens plots wordt aanzien als een potentiële bron van het kwaad. Het is nog altijd zo absurd als je wakker wordt en de zon schijnt, de vogels fluiten, en dan met een schok opnieuw beseft in welke realiteit we nu leven.
Er komt een tijd dat we kunnen zeggen, weet je nog toen met Corona? Dat waren nogal tijden he zeg. Het wordt in elk geval een straf verhaal voor de kleinkinderen.
Hou het gezond en blijf in uw kot.
Rikkies Road 