Wintertijd

Geen tijd. Het is voor mij zowat het slechtste excuus dat er bestaat om niet te gaan sporten. Tijd maak je voor de dingen die voor jou prioritair zijn. Als sporten dat niet is, dat heb je niet geen tijd, dan maak je geen tijd. Toch was het voor mij na de Ironlakes triatlon heel wat rustiger aan. Er was zeker het zwarte gat. Maar er kwamen ook andere dingen op mijn pad die ik tijdelijk voorrang moest geven. De combinatie werken-studeren werd op sommige momenten zwaar. Ik zal in het vervolg zeker twee keer nadenken als ik nog eens zo’n geniaal idee krijg. Al is de voldoening immens al je het na het nodige bloed-zweet-tranen alsnog een goed examen kan afleggen. Als je dan nog eens beslist een huis te kopen met nog wat werk aan, dan zijn de dagen soms snel gevuld en mocht ik meer dan ik zelf wilde ook het excuus ‘geen tijd’ inroepen.

Intussen maakte ik me een eindje terug lid van de fluogele brigade van Lentriac met als peter Frederik Van Lierde. Na een klein jaar op mezelf trainen, had ik wel voldoende basis om mij aan te sluiten bij een club. Tenminste, dat dacht ik toch. Als ik vernam dat de zwemtrainingen begonnen om 18u15 en eindigden om 20u, wist ik onmiddellijk dat ik hierop wekelijks ging afzien. Dat was voor mij wel wat langer dan het gebruikelijke uurtje zwemmen. Ik heb dan wel een basis crawl gelegd, het zal nog veel training vragen om comfortabeler te worden in het water. Toen ik bij de eerste training zag dat de totale afstand vlot boven de 3000 m ging, moest ik al slikken. Ik wist dat ik alle moeite van de wereld ging hebben om bij te kunnen blijven. Met hier en daar wat meters over te slaan, lukt het me wel. Ik mag nog altijd niet vergeten dat ik vorig jaar deze tijd kampioen was op de baksteenslag. Er komt ooit wel een dag dat ik vlotjes in die voeten kan blijven zwemmen. Dat het niet zomaar een recreantenploegje is, werd mij ook al snel duidelijk. Velen kunnen al een mooi palmares voorleggen, met zelfs enkele deelnames aan Hawaï. Dat ik niet kan uitpakken met snelle zwemtijden, wist ik natuurlijk op voorhand. Maar ik had niet onmiddellijk verwacht om tijdens de looptrainingen ook achteraan te bengelen. Al moet gezegd dat deze vooral bijgewoond worden door het mannelijk gezelschap. De pistetrainingen zijn wel leuk en uitdagend. Ook het fietsen in groep is eigenlijk wel best entertainend, al moet ik nog wennen aan het feit dat je heel wat attenter moet zijn dan bij een solo of duo ride.

Er was ook opnieuw Velofollies. De beurs waar ik vorig jaar op een paar seconden van het podium strandde op de Tacx wedstrijd Koning van de Muur. Toegegeven dat het vrouwelijk deelnemersveld beperkt is, maar als er zich opportuniteiten voordoen is het zaak om deze te grijpen. De prijzen voor de eerste drie plaatsen per geslacht zijn namelijk niet min, met een fiets en 2 Tacx indoortrainers. Ik dacht in alle stilte en anonimiteit dit jaar een poging tot revanche te kunnen ondernemen om de mythische Muur van Geraardsbergen virtueel te bedwingen. Dat was echter buiten de speaker gerekend, die mij onmiddellijk herkende van vorig jaar. Onmogelijk te begrijpen voor iemand die een zekere vorm van prosopagnosie heeft. “Marieke heeft een heel jaar getraind om hier vandaag top te zijn”. Was dat maar waar. Daar ging alvast mijn plan om rustig op te gaan in de omgeving. Ik reed mij een kleine 4 minuten in de verzuring en klokte af op 3’55”, een voorlopig tweede tijd op geruime achterstand van de eerste. Na wat gezellig rondlopen, kwamen we iets voor 16u terug bij de Tacx stand. Daar ging op dat ogenblik een dame met 3’54” net onder mijn tijd. De dame die hierdoor nu vierdes kwam te staan met 3’57” vroeg een herkansing en kreeg die ook. Toen pas werd ik echt zenuwachtig want het was de laatste rit voor de finale. Het zou zuur zijn om net als vorig jaar met een seconde weer net uit de boot te vallen. Gelukkig voor mij strandde ze bij haar tweede poging opnieuw op 3’57”. De prijs was dus al zeker binnen. Om de podiumplaatsen te bepalen moesten we nog eens alledrie tegen elkaar fietsen in de finale. Ik wist dat de eerste plaats al zeker buiten categorie ging zijn. In principe was de tweede plaats mogelijk, aangezien ik meer tijd gehad had om te recuperen. Maar mijn benen snakten eigenlijk al naar de bevoorrading achteraf. Ik startte goed en nam snel een voorsprong op mijn concurrente voor de tweede plaats. Helaas was ik te voortvarend gestart. Op de steilste stukken van de Muur ging ze op en over mij. “Jong” en onervaren moesten de duimen leggen voor minder jong en meer ervaren. Toch super tevreden met de Smart Indoortrainer waardoor ik Zwift eens een kans kan geven. Eindelijk kon er ook die welverdiende Kwaremont gedronken worden.

Met de onzekerheid over de hoeveelheid tijd de komende stage voor mij in beslag zal nemen, is het moeilijk om grote sportieve doelen te stellen dit jaar. De kwarttriatlon in Kortrijk staat hoog op het verlanglijstje door de geweldige sfeer die er heerste vorig jaar, waar ik toen als toeschouwer aanwezig was. Bovendien zou het toch leuk zijn eens een snelle zwemtijd te kunnen meepikken door een gunstige stroming. De rest zien we wel nog. Het idee om in het najaar een marathon te lopen speelt ook wel weer op. Ik moet ooit nog eens die schaamtelijke 4u46 van 6 jaar terug van de tabellen vegen.