Vorig jaar deze tijd verkeerden we nog in de illusie dat alles wel voorbij ging zijn na een paar weken. Misschien wel typerend voor de grootheidswaanzin van de mens. Intussen is de trieste realiteit dat Corona al zijn eerste verjaardag gevierd heeft. Dat iedereen er intussen meer dan zijn buik van vol heeft, is wel duidelijk. Terwijl de varianten op kruissnelheid komen, lijkt het vaccineren steeds meer op de Processie van Echternach. Toch bracht afgelopen periode voor mij ook mooie dingen teweeg. Na een lange weg vol omwegen vond ik werk in de sector waarvoor ik een zuurverdiend papiertje had behaald. Ik kon ook intrekken in mijn eigen stekje. Helaas wel zonder veel housewarmings. Coronagewijs ontdekken mijn broer en ik op zondag intussen al maandenlang ons kooktalent. Al blijft ons grootste talent misschien toch wel aperitieven. Het is altijd een beetje spannend welk streekbiertje de een heeft voorzien voor de ander. Wekelijks ga ik ook lopen met een vriendin. Het was bijna absurd hoe leuk het was deze week om achteraf nog wat na te genieten met een pintje met zicht op de Leie. Wat zal dat geven eens we eindelijk een terrasje mogen doen.
Ik ben een mooi weer fietser. Zeker nu er geen enkele wedstrijd in het verschiet ligt, zie ik niet in waarom ik als een ijsblok op de fiets zou zitten. Toegegeven, de chocomelk achteraf en de heerlijke opwarmdouche zijn ook een zalig gevoel. In plaats daarvan is de zondagnamiddag intussen uitgegroeid tot traditionele wandeldag, zoals ongeveer de helft van de Belgen. Op die manier kan ik al eens kennis maken met hoe ik tijdens mijn pensioen mijn dagen zal vullen. Al fietsend had ik al ontdekt dat zelfs West-Vlaanderen lang niet zo lelijk is als veel mensen denken. Toch is het ook leuk om te voet nieuwe paadjes te leren kennen, of de aha erlebnis te ervaren als je plots een weg herkend die je al afgefietst hebt. De echte onervaren Coronawandelaar haal je er zo uit. Als er in de verte getreuzeld wordt, weet je dat het weer van dat is. Een serieuze modderstrook. Op zondagse schoenen. In sommige gevallen ook nog met een beige of witte broek. Of in andere gevallen reeds met een bruine veeg op de broek. We zijn allemaal ergens moeten beginnen natuurlijk. Het mooiste natuurmoment van afgelopen weken beleefde ik misschien wel op wandelweekend in de Vlaamse Ardennen. Voor het vertrek huiswaarts nog even genieten van de prille maartse zon met een Jägermeister en dan plots op enkele meters van jou een hertje zien voorbij dartelen. Zalig toch.
Geen idee wie er gelobbyd heeft voor het openhouden van de zwembaden, maar het is toch opvallend dat we al zo lang terug mogen zwemmen. Dankzij de zwembubbels van de Wevelgemse Dolfijntjes kwam ik plots in een groepje van 4 terecht met enkele sterkere zwemmers dan mezelf. Het gevecht om zo lang mogelijk in de voeten te blijven van degene voor je is een heerlijke strijd. De zaterdagtrainingen zijn in elk geval een deugddoende uitdaging. De ooit zo onbereikbare grens van 2’00″/100m (sommige moeten het hier nu eenmaal mee doen) is nu wel doorbroken. Intussen is “De Zwemkom” ook al een paar maanden ingehuldigd. Met ook een nieuwe kunststof atletiekpiste en een beachvolleyveld is het sportstadium van in de volksmond toch echt een fraai sportstadium geworden. En toch was er een emotionele verbinding met het oude zwembad. In mijn jeugd waren er periodes waar ik er samen met een vriendin praktisch dagelijks te vinden was. Om ter meest koprollen maken in het water. Elvendertig keer van de niet eens zo spectaculaire glijbaan gaan. Zolang mogelijk op de bodem blijven. Truukjes doen van de blok en de springplank. In die tijd kon ik wel deftig van een blok duiken. Eigenhandig geleerd. Intussen ook eigenhandig verleerd. Achteraf onder de warme douche blijven staan tot de redders vonden dat het genoeg was geweest. En als beloning dan een zakje chips eten in de o zo gezellige cafetaria. Er was ook dat jaar dat ik er een vakantiejob aan de kassa deed. Het moet toen geweest zijn dat ik beseft heb dat een hele dag Sporza, 9Lives (nog zo’n einde van een tijdperk) en Facebook toch ook niet al dat was. En ik tussen de 2 man en een paardekop aan bezoekers de trilogie van Stieg Larsson uitlas. Uiteindelijk deed ik er in het vierde middelbaar ook mijn allereerste triatlon, De befaamde schooltriatlon van SPWe. Ik heb nog altijd het prachtige fluogele t-shirt als soevenir. Ik herinner me nog het ontzag dat ik had voor degene die het zwemgedeelte in crawl deden. Toen ik uit het water kwam, waren zij allang warm gedraaid op de fiets. Nu ik er over nadenk is er in al die jaren dus uiteindelijk nog niet veel veranderd.
Op naar betere tijden, voorgoed deze keer.
Rikkies Road 