Fun fun fun

Deze week was ik voor het eerst sinds een goeie maand nog eens in de gym te vinden. Tijdsgebrek noodzaakte me om mijn abonnement op te zeggen in mijn favoriete fitness. Ik heb wel nog steeds een beurtenkaartje ergens anders lopen. De gemoedelijk sfeer die er in die plaatselijke fitnesscentra hangt vind ik zalig. Basic-Fit toestanden zijn niet echt aan mij besteed, maar elk zijn ding. Ik geloof trouwens dat krachttraining voor elke sport, duursporten inclusief, van betekenis kan zijn. Na het volleybalseizoen zal ik er zeker weer wat vaker te vinden zijn.

In het zwemonderdeel heb ik overduidelijk nog een lange weg af te leggen. Na twee zwemlessen vond ik het al eens gepast om een aantal lengtes crawl op te nemen in mijn gewone zwemtraining. Twee lengtes na elkaar in crawl zat er helaas nog niet in. Op het einde van de rit stond de teller op ongeveer 12 lengtes in crawl. Een ‘waar ben ik eigenlijk aan begonnen’ moment overviel me toen ik op het einde van mijn training even aan het uitrusten was op de rand van het zwembad. ’s Avonds bekeek ik dan ook nog wat filmpjes over crawltechniek om mezelf weer wat moed in te spreken (Netflix, wat is dat weer?). De volgende zwemtraining lukte het me eens 75 meter naeen te zwemmen in crawl. Een mens moet blij zijn met kleine overwinningen in het leven.

Een bezoekje aan Velofollies, de grootste fietsbeurs van de Benelux, stond al een eindje hoog op het verlanglijstje. Mijn technische kennis van fietsen mag dan eerder beperkt zijn, maar wat is het toch leuk om naar zo’n prachtige fietsen te kijken.

Ik wou zeker eens getest hebben hoe het voelt om te fietsen op een indoortrainer. Het leek me daarom ideaal om mee te doen aan het wedstrijdje Koning van de Muur, waar je met behulp van een Tacx indoortrainer en Zwift de Muur van Geraardsbergen virtueel moet bedwingen. Toen het mijn beurt was om te fietsen, kwam het competitiebeest in mij weer naar boven. Een hartslag van 100 voor de start verried mijn zenuwen. Eenzelfde gevoel als ik had voor de loopcrossen op woensdagnamiddag tijdens de middelbare school bekroop mij. Belachelijk natuurlijk, maar dat is de aard van het beestje. Je wilt toch ook niet afgaan voor het vrij talrijk aanwezig publiek. Het werd de eerste (virtuele) ontmoeting met de Vlaamse Ardennen in een half jaar, en het smaakte absoluut naar meer. Leuke ervaring, zo’n indoortrainer. Het was voor mij sterven tot de laatste meter. Voor het eerst sinds lang ging ik nog eens vol in de verzuring. Het van de fiets stappen achterna was, laten we zeggen, niet erg elegant. Eenmaal deze berg beklommen was, was het tijd voor de tweede beklimming van de dag:

Letten op voeding staat voorlopig niet hoog op het prioriteitenlijstje :)… Het plezier staat absoluut voorop, en dat lukt me op dit moment meer dan een beetje. Een recuperatieloopje ’s avonds, maakte mijn eerste mini-triatlon op een dag compleet.